فقط چند سطر لبخند  می نویسم توی دفترم. می گذارمش توی کیف کولی ام که به رنگ شادی است. راه می افتم به سمت آینده ای که برایم وسیع تر از دنیایی است که اندازه فاصله دو دست بازم می باشد! زیر بارش برگ درختها، لحظه ها را لی لی می کنم.کیفم تکان تکان می خورد و لبخندها از روی سطرها کنده می شوند، از دفتر بیرون       نی ریزند و از این سمت کیف قل می خورند به آن سمت و...من لی لی می کنم همچنان.

روی صفحه چوبی روبه رویم می نویسند: «آب»... طراوت دریا می نشیند روی صورتم! می نویسند: «بابا آب داد!»... دلم برای مادرم تنگ می شود! می خواهد گریه ام بگیرد! سعی می کنم مزه کیک توی کولی ام را به یاد بیاورم! گریه عقب نشینی می کند! پس کی این زنگ خوش صدای تفریح از راه می رسد!

از راه می رسد و تمام می شود و باز روبرویم صفحه چوبی است و چیزهای جدید دیگر. زنگ ها و صفحه های چوبی تمام می شوند. لی لی را از سر می گیرم و می روم به سمت یک عالمه لحظه های خوب کارتون و بازی و مادرم و پدرم.

آدم بزرگها کلی اشتباه می کنند و مدام نگرانند از این آینده ای که هنوز نیامده! ولی من در اکنون پرواز می کنم و از شادی در پوست خودم نمی گنجم همیشه! چون نمی توانم قطره های زودگذر باران امروز را نادیده بگیرم! و لهجه خوش عطر هوا را هم!

به آقایی که کنار خیابان نشسته و با قلم و جوهر، خط های قشنگی را روی کاغذ می کشد(!) نگاه می کنم. از او    می خواهم برایم خط ها را بخواند: «بیچاره شاگردی که از استادش بهتر نشود! شکسپیر»

دوباره به کارش ادامه می دهد. من که هنوز عقلم به معنی این خط ها قد نمی دهد! شاید وقتی خیلی خیلی بزرگ شدم عقلم قد بدهد! پس، فعلا" به پرواز میان این همه امید و شادی و رنگ ادامه می دهم. نزدیک خانه مان هستم. کیفم را باز می کنم تا سرمشق امروزم را به شاپرکی که نشسته روی شانه ام، نشان دهم! تازگی و زندگی دارد از سر و روی کتاب و دفترم  می بارد! هورت می کشم همه این لحظه های خوشمزه را بااشتیاق!

...

...

...

ده ها قرن گذشته از روزهای شاپرک و لی لی...

 پاییز دارد سوت می زند و من هزاربار بیش تر از فاصله بین دستهای بازم دوستت دارم!!!

نویسنده: خانم پرستو عیوض زاده